De Bossche Suzanne is cultureel en organisatieantropoloog en houdt zich met haar bedrijf Nieuw Daglicht bezig met sociale vragen.
De Bossche Suzanne is cultureel en organisatieantropoloog en houdt zich met haar bedrijf Nieuw Daglicht bezig met sociale vragen. (Foto: Peer Reede)

Ingezonden: In de tussentijd… het brugwachtershuisje

  Ingezonden

DEN BOSCH - Een tijdje terug fietste Suzanne van Hees langs de Camping, het koffietentje in het oude brugwachtershuisje langs de Bossche Zuid-Willemsvaart. Daar trof ze Imke met een campingbaas-in-spé en kreeg koffie aangeboden. Het gezelschap raakte aan de praat over het brugwachtershuisje en over de bouwrituelen waar Imke zich mee bezighoudt. Ze zei: "Ik heb een zelfverzonnen beroep, daar kun je niet voor studeren", waarop Suzanne zei: "Nou, eigenlijk toch wel!".

"Nu wil het geval dat ik antropoloog ben", vertelt Suzanne. "En antropologen houden zich bezig met cultuur, en ook met rituelen. Het is heel belangrijk om rituelen uit te voeren en dingen in het leven te vieren. We zijn dat een beetje verleerd en dat is eigenlijk zonde. Want rituelen vieren markeert gebeurtenissen in het leven en geeft die een plek in het leven van mensen. Dat schept duidelijkheid en gemeenschapszin. En dat is best welkom in deze hypergeïndividualiseerde samenleving".

Tussentijd
"Een belangrijk soort ritueel, dat in veel samenlevingen gevierd wordt is het zogenoemde overgangsritueel, of rite-de-passage", gaat Suzanne verder. "Dit markeert de overgang van een oude naar een nieuwe status. We kennen enkele overblijfselen daarvan nog wel: het vrijgezellenfeest, de doop, de ontgroening van studenten. En dat is waar we nu zijn, in de tussentijd. Het brugwachtershuisje is geen brugwachtershuisje meer. Er huist geen brugwachter die dag in dag uit de brug opent om boten door te laten en die vriendelijk groet naar de passanten op de brug. Maar het huisje staat er nog wel."

"In afwachting van een nieuwe bestemming is het huisje daar, in de tussentijd. Het mooie van de tussentijd, of de 'liminale fase' in jargon, is dat het een tijd is van bezinning. Van terugkijken op wat geweest is en op hoopvol kijken naar wat er komen gaat."

Bezinnen en plaats maken
"Nu snap je misschien ook waarom dat brugwachtershuisje zo'n fijne plek is. Want je hoeft er even niks, je mag je oude zelf even loslaten en mijmeren over wat komen gaat. De rust -en vooral de geoorloofde rust- is zo welkom in deze samenleving. Zo kunnen we ons bezinnen en even pas op de plaats maken zodat we daarna weer vol verbinding de nieuwe weg in kunnen slaan. Ik hoop dat het brugwachtershuisje nog even in deze heerlijk liminale fase mag blijven hangen, in de tussentijd…"

Meer berichten








Nieuwste reacties