Logo stadsbladdenbosch.nl


George Muller zat als dertienjarige jongen gevangen in Kamp Vught, samen met zijn zusje Ursula. Ze ontkwamen aan de kindertransporten en overleefden de oorlog. Speciaal voor de herdenking van 75 jaar kindertransport kwamen de broer en zus naar Vught terug.
George Muller zat als dertienjarige jongen gevangen in Kamp Vught, samen met zijn zusje Ursula. Ze ontkwamen aan de kindertransporten en overleefden de oorlog. Speciaal voor de herdenking van 75 jaar kindertransport kwamen de broer en zus naar Vught terug. (Foto: )

George overleefde het kindertransport en is terug in Kamp Vught

VUGHT - Afgelopen zondag werd tijdens een indrukwekkende herdenking stilgestaan bij de kindertransporten van Kamp Vught naar Sobibor, die vijfenzeventig jaar geleden plaatsvonden. Bijna dertienhonderd kinderen werden op transport gesteld naar de gaskamers van het vernietigingskamp. Slechts een handvol kinderen bleef achter in Vught, waaronder George en Ursula Levy. Speciaal voor deze herdenking komen ze nog een keer terug naar Kamp Vught om hun verhaal te doen.

Door Lisette Broess-Croonen

George Mueller, een vitale man van 87 woont sinds 1947 in de Verenigde Staten, maar keert nog steeds graag terug naar Nederland. "Hoewel ik in Duitsland geboren ben, voel ik me een Nederlander en kom ik hier graag. Alleen in Kamp Vught vind ik het niet prettig. Het prikkeldraad, de wachttorens, het voelt nog steeds niet fijn." George werd samen met zijn zusje Ursula naar Nederland gestuurd om het gevaar in Nazi-Duitsland te ontlopen. "Mijn vader was al overleden. Hij had enkele weken in een kamp gezeten en was bij thuiskomst zo verzwakt dat hij stierf. Mijn moeder kon het niet meer geregeld krijgen om mee naar Nederland te gaan. Haar hebben we nooit meer gezien."

Kindertransport
In Nederland werden de kinderen door Bosschenaar Jos van Mackelenberg ondergebracht bij de nonnen in Eersel. Toch werden ze in 1943 gepakt en naar Kamp Vught gebracht. "Het was heel moeilijk zonder onze ouders. In het kamp was het vreselijk. Het eten was slecht en te weinig en we zagen steeds hoe mensen geslagen werden. Gelukkig werden we zelf niet geslagen. Omdat ik pas dertien was, hoefde ik nog niet te werken. Overdag gingen we vaak naar een lege barak waar een piano stond. Ik probeerde mijn zusje te leren piano spelen, maar ik was een slechte leraar, want ze leerde het niet. We zaten in het vrouwenkamp, waar Nederlandse SS'ers de baas waren. Dat waren verraders en echt gemene vrouwen."

In die tijd kwam de heer Van Mackelenberg de kinderen af en toe opzoeken. "Hij voorkwam dat wij mee moesten op het kindertransport. Met valse papieren overtuigde hij de nazi's ervan dat wij slechts half-Joods waren. Daarom hoefden we niet mee. Slechts vijf of zes kinderen bleven achter, waaronder een meisje dat voor Philips werkte en later vlak bij ons in Amerika kwam te wonen. Ik vond het zo zielig dat die gezinnen van elkaar gescheiden werden. Ze zeiden dat ze naar een kinderkamp zouden gaan, maar dat geloofden we niet echt. We wisten toen nog niets van de gaskamers, maar ik voelde dat het niet goed was."

Bevrijding
Uiteindelijk gingen George en Ursula toch op transport en kwamen via Westerbork in Bergen-Belsen terecht. Vlak voor het einde van de oorlog werden ze alsnog op de trein gezet naar Theresienstadt, maar zouden daar nooit aankomen. "We hebben dertien dagen in die trein gezeten, zonder eten of drinken. De rails waren vaak kapot, waardoor we veel moesten stoppen. Veel mensen stierven. Aan het begin van de rit stonden we op elkaar gepropt, aan het einde kon ik met gemak op de grond liggen slapen."

"Toen we vlak bij Trobitz stil stonden, werden we bevrijd door de Russen. Die dag is de mooiste dag uit mijn leven, mooier dan mijn huwelijk, mijn afstuderen of welke andere dag dan ook. We gingen een verlaten huis in het dorp in en woonden daar. Daarna werden we naar een Amerikaans kamp in Leipzig gestuurd. Daar werden we heel goed behandeld. We kregen genoeg en lekker eten, maar toch haalde ik etensresten uit de afvalbakken. Toen ze mij betrapten, was ik bang, maar ze stelden me gerust. Daarna mocht ik steeds met de soldaten mee-eten."

Alles vergeten
Na een aantal maanden keerden de kinderen weer terug naar Nederland, waar ze aanklopten bij Van Mackelenberg. "Hij is onze redder, zonder hem hadden we hier nu niet gezeten. We hebben weer twee jaar bij de nonnen in Eersel gezeten en daarna zijn we naar Amerika gegaan, waar een oom en tante woonden. Ik was nog steeds bang en wilde alles vergeten. Daarom nam ik ook de achternaam van mijn oom aan. Eigenlijk wil ik nu mijn eigen naam weer terug, maar dat kan niet. Tegenwoordig noem ik mezelf George Levy – Mueller.

'Er viel een steen van me af' 
Jarenlang wisten slechts twee naasten van zijn verleden, tot hij in de jaren negentig terugkeerde naar Europa en een reis maakte langs onder andere Westerbork. "Er viel een steen van me af en eindelijk ben ik gaan praten. Nu vertel ik mijn verhaal op scholen en in het Holocaust Museum in Chicago. Maar privé praat ik er nog steeds niet over. Ik denk nog steeds veel aan de oorlog, maar probeer het dan van me af te zetten. Als je ergens niets aan kunt doen, vergeet het dan. Ik heb nu een mooi leven, met een fijne familie."

Lepel
Een deel van die familie, naast zus Ursula, was er dit weekend ook bij in Vught. Twee van zijn dochters (Jane en Amy) en kleinzoon Sean vergezelden George. Sean is in het kamp duidelijk onder de indruk. "Ik heb hier geen woorden voor, het is surrealistisch. Ik vraag me af hoe vaak mijn opa hier langs het prikkeldraad liep en naar het bos keek en dacht, 'daar is de vrijheid'. Ik voel me door dit bezoek meer verbonden met mijn opa. Hij is de belangrijkste man in mijn leven en hij is in de hel geweest." Op zijn arm heeft Sean een lepel getatoeëerd. "Opa had tijdens de oorlog altijd een lepel bij zich. Daarmee kon hij gemakkelijker aan eten komen, je moest pakken wat je pakken kon. Ik wilde mijn eigen lepel bij me hebben. Als eerbetoon aan mijn opa, maar ook als hulp om de dingen te bereiken die ik wil. Ik pak nu wat ik nodig heb, zoals kansen, net als mijn opa."

Meer berichten




Shopbox